Μετά από αρκετά χρόνια, λόγω διάφορων σοβαρών κολλημάτων και των δυο, συναντήθηκα ξανά με το Δάσκαλο, μέντορα μου και αγαπημένο φίλο, Μιχάλη Μπουρμπούλη. Πιάσαμε το νήμα από εκεί που το αφήσαμε σχεδόν δέκα χρόνια πριν και εκφράσαμε και δυο την πρόθεση μας για να καλύψουμε τον χαμένο χρόνο.
Η κουβέντα μας βαθιά και προσωπική σε πολλά σημεία συγκίνησε και τους δυο.
Με ενέπνεε και με εμπνέει το ήθος και η διάσταση της ευαισθησίας του ανθρώπου που έχω την τιμή να με θεωρεί φίλο.
Του εξήγησα τι προσπαθούμε να κάνουμε με τους φίλους και συνεργάτες μου, μέσω αυτής της ιστοσελίδας-εταιρίας παραγωγής-ηλεκτρονικού περιοδικού, και τον ρώτησα αν θα ήθελε να μας τιμήσει συμμετέχοντας και στηρίζοντας αυτή την προσπάθεια. Μου απάντησε: “Τιμή μου! Μια πλατφόρμα παραγωγής μουσικής και πολιτισμού, δικής μας αισθητικής, που θα προσφέρει την πλειοψηφία των πιθανών εσόδων στους καλλιτέχνες. Μπράβο!”
Κάποιες από τις στιχομυθίες, τις οποίες θεωρώ ότι ίσως να έχουν γενικότερο ενδιαφέρον είναι οι ακόλουθες:
– «Αυτά που γράφουμε δεν είναι δικά μας. Είναι φυτεμένα μέσα μας και κάποια στιγμή τα βγάζουμε. Μετά τα βλέπουμε και λέμε εγώ τα έγραψα αυτά; Όλοι εμείς που γράφουμε, είμαστε τρελοί!»
– «Η Ελλάδα βούλιαξε. Η συντριπτική πλειοψηφία είναι σε απόγνωση με το πρόσωπο και τα χέρια ανοικτά κοιτώντας τον ουρανό. Κι η αχαριστία είναι μεγάλη. Πέρα από πολύ δικούς μου ανθρώπους, σπάνια επιδιώκει κάποιος να με δει. Αν ήσουνα Γραικός δεν θα ήθελα να σε δω. Giovanni…εγώ είμαι Κεφαλλονίτης! »
– «Αν με ξαναπείς κύριο θα σε σκοτώσω»
– «Εντάξει δάσκαλε»
– «Δάσκαλε, εγώ βλέπω ότι κυριαρχεί η μιζέρια. Και άλλο η φτώχεια άλλο η μιζέρια, έτσι δεν είναι;»
– «Φυσικά. Ο φτωχός μπορεί να είναι άρχοντας στο βουνό και ο πλούσιος, σε λεφτά, θαμμένος μες τη μιζέρια.»
Είχα την πρόθεση να γράψω ένα στίχο που να αναφέρεται στον δάσκαλο μου αλλά θα το κρατήσω αυτό για αργότερα για να μου βγει όμορφα και αβίαστα. Σε αυτό βοήθησε και η συγκίνηση και η αντίδραση του στον στίχο «Η νέα πολιτεία» τον οποίο του διάβασα ως κάτι που έγραψα έχοντας στο μυαλό μου την κοινωνικό-πολιτική μου άποψη η οποία δεν εγκλωβίζεται σε κομματικές παρατάξεις, ιδεολογίες κτλ. Αντλεί όμως στοιχεία από αρκετές θεωρίες και εφαρμοσμένες πρακτικές.
Αυτή μου την άποψη είχα την ανάγκη να την κοινοποιήσω και αντί να αναλωθώ σε αναλύσεις που δεν είναι το κύριο μέλημα αυτής της ιστοσελίδας είπα να πω το ζουμί με ένα στίχο.
Η νέα πολιτεία
Μονοπώλιο της προόδου,
στην Ελλάδα οι αριστεροί.
Και στην Κύπρο, Ελληνάκια
μοναχά οι δεξιοί.
Με ταμπέλες όλο χρώμα,
αλωνίζει ο εξτρεμισμός,
και τα κόμματα, εκκλησίες,
στείρος συντηρητισμός.
“Είμαι ξένος στην Ελλάδα,
είμαι ξένος και στην Κύπρο.
Πλάτωνα όσο κι αν ψάξω,
στον Ελληνισμό δε βρίσκω.”
Κοινωνικά αριστερός,
θέλω Δικαιοσύνη!
Κι ελεύθερος και δεξιός,
για να ‘χω κάποια Ευθύνη!
Δημοκρατία ελληνική,
ήσουν μια κάποια λύση,
κι αντί να σ εξελίξουμε,
σ έχουμε ξεφτιλίσει.
Με πήρε από το χέρι βουρκωμένος και είπε: Η νέα Πολιτεία! Υπέροχο!
Εκείνη την στιγμή ένιωσα ότι το πρώτο άρθρο στη στήλη του, στο περιοδικό, δεν θα μπορούσε να έχει άλλο τίτλο.
Σ’ευχαριστώ, Δάσκαλε! Για όλα! Σημείωση: Αυτό το άρθρο γράφτηκε από τον Γιάννη Κουζάρη αμέσως μετά την προτελευταία συνάντηση, λίγες μέρες πριν φύγει γι’ αλλού, στις 20 Ιουλίου του 2023.
