Για τα πατουσάκια που ξεμύτισαν χτες!
Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι θα ερχόταν η στιγμή να γράψω ένα γράμμα για τον ερχομό σου! Βλέπεις όλα αυτά τα χρόνια απέφευγα πεισματικά, σχεδόν φοβικά τις δεσμεύσεις γιατί πίστευα ότι απειλούν την ελευθερία μου που προσπάθησα με πολύ κόπο και κόστος, πίστεψέ με, να διαφυλαξω…Μέχρι που αποφάσισες να έρθεις εσύ, χωρίς να ρωτήσεις κανένα, κι ανέτρεψες θριαμβευτικά όλη την κοσμοθεωρία μου! Τους τελευταίους μήνες όμως που άρχισε να ωριμάζει μέσα μου η ιδέα της πατρότητας συνειδητοποίησα κάτι που ως μουσικός κι αυτοσχεδιαστής ήξερα ήδη καλά: η αληθινή ελευθερία πηγάζει από την ευθύνη και την πειθαρχία, δεν είναι η χωρίς περιορισμούς δράση, αυτό είναι χαοτικό, ασυδοσία. Πραγματική ελευθερία είναι να διευρύνεις το περιθώριο των κινήσεών σου μέσα στα όρια που σου δίνονται. Καιρός λοιπόν να το εφαρμόσω και στην πραγματική ζωή!
Όλα αυτά τα χρόνια, στην πίσω αυλή της ψυχής μου έφτιαχνα ένα μυστικό κήπο, όπου μόνο εγώ μπορούσα να καταφεύγω. Είναι ένας κήπος φυτεμένος με εικόνες από ταξίδια, όνειρα και καλλιτεχνήματα.
Ξέρεις, ο πατέρας σου – όπως όλοι οι άνθρωποι – είναι πολυδιάστατος μα κι ενίοτε αντιφατικός άνθρωπος. Έχει υπάρξει ευφυής αλλά και βλάκας (…δε θα ήμουν άλλωστε καλλιτέχνης αν δεν ήμουν και τα δύο), σοφός αλλά και κάποιες φορές επιπόλαιος. Έχει κάνει μετρημένη μα κι έξαλλη ζωή, έχει βιώσει ένδοξες στιγμές, σπάνιες εμπειρίες, έχει νιώσει άτρωτος κι έχει υπάρξει ίσως και αλαζόνας από υπερβολική αυτοπεποίθηση. ‘Ομως έχει υποστεί και μεγαλειώδεις ήττες και ταπεινωτικές ματαιώσεις, έχει περάσει κι αυτός μέρες εσωστρέφειας, έχει ερωτευτεί κι έχει μέσα απ’ τον έρωτα θεωθεί, μα και σπαταληθεί αλόγιστα εξαιτίας του!
Κάθε φορά όμως, και στις επιτυχίες και στις αποτυχίες, φρόντιζα να φυτεύω στον κήπο μου ένα σπόρο: Μια μελωδία, ένα ποίημα, μια ζωγραφιά, μια φράση, όχι μόνο δικά μου αλλά και των πνευματικών μου φάρων: του Χατζιδάκι, των Βeatles,του Οδυσσέα Ελύτη, του Μπαχ, του Τόμας Μαν και τόσων άλλων! Τα πότιζα για ν’ ανθίσουν, να γίνουν όμορφα λουλούδια, ώστε να μου θυμίζουν ότι και οι επιτυχίες και τα λάθη είναι απόδειξη αυτού του δώρου που λέγεται ζωή, ίχνη της ύπαρξής μου. Μου αρέσει πολύ ο κήπος που έχω φτιάξει! Είναι πολύχρωμος, ευωδιαστός! Ανυπομονώ να έρθεις να παίξεις, βαρέθηκα να τον χαίρομαι μόνος μου, δεν έχει νόημα η ομορφιά αν δεν τη μοιράζεσαι! Θα σου χαρίσω τα πιο ωραία μου δημιουργήματα, τους πιο υπέροχους ανθούς! Κι εσύ θα κρατήσεις όσους σου αρέσουν και σου φανούν χρήσιμοι, τους άλλους να τους πετάξεις!
Κλαις που ήρθες ξαφνικά σ αυτό τον κόσμο αλλά μη φοβάσαι! Ο κόσμος ποτέ δεν ήταν ασφαλής και δίκαιος! Ίσα-ίσα που ο τωρινός κόσμος σου δίνει προνόμια που θα ήταν αδιανόητα αν είχες γεννηθεί σε αλλοτινές εποχές. Ακόμα και σ αυτή τη χώρα με τα χιλιάδες προβλήματα έχεις ελευθερίες που στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη δεν είναι αυτονόητες! Άλλωστε εκτός από μένα έχεις τη μητέρα σου, τους φίλους μας, τις οικογένειες μας! Δεν ξέρω αν θα είμαι “τέλειος πατέρας”, δεν πιστεύω σ αυτόν τον όρο -όποιο τρόπο κι αν διαλέξει κανείς να μεγαλώσει το παιδί του, προφανώς με τις καλύτερες προθέσεις, θα είναι “λάθος” αφού κάθε παιδί έχει τη δική του προσωπικότητα με τις δικές του ανάγκες που δεν χωράνε σε προκάτ συνταγές και δεν εσωκλείεται «εγχειρίδιο ανατροφής». Ξέρω ότι κάθε ευσυνείδητος γονιός στο τέλος της ημέρας έχει τρομερές αμφιβολίες κι αμφιταλαντεύσεις αν υπήρξε σωστός. Θέλω να πιστεύω λοιπόν ότι θα είμαι για σένα όσο το δυνατόν καλύτερος πατέρας!
Θα ήθελα να είσαι το νόημα της ζωής μου,το κέντρο της ύπαρξής μου, παράλληλα με πολλά πράγματα που με γεμίζουν και με ολοκληρώνουν. Δε θέλω όμως να γίνεις προέκταση της δικής μου ζωής. Δε μ’ απασχολεί αν θα γίνεις καλλιτέχνης ή αθλήτρια, επιστήμονας ή πωλήτρια σε κατάστημα ρούχων. Δε με νοιάζει αν θα γίνεις στρέιτ ή γκέι, φιλελεύθερη ή αριστερή, ορθόδοξη ή άθεη, καθόλου δε μ’ απασχολούν ολ’ αυτά! Μπορείς να γίνεις ό,τι εσύ θέλεις, οτιδήποτε σε κάνει ευτυχισμένη, αρκεί να είναι προϊόν της δικής σου κριτικής σκέψης και συνείδησης κι όχι μιας ιδεολογίας που θα σου φορέσουν οι μόδες και τα παροδικά ρεύματα της εποχής σου. Κι αρκεί να εμπεριέχεις τον αντίθετο πόλο απ’ αυτό που θα επιλέξεις να είσαι, αλλά κι όλες τις αποχρώσεις και διαβαθμίσεις που κλιμακώνουν τη διαφορά μεταξύ σας. Ο πατέρας σου πάντα διαχώριζε τους ανθρώπους σ’ αυτούς που είναι καλοί, ευγενείς άνθρωποι κι αυτούς που δεν είναι. Γι’ αυτό χαίρομαι που ήρθες, επειδή θα συμβάλεις κι εσύ σ’ ένα πιο ειρηνικό, ανοιχτόκαρδο κόσμο. Και θ’ αγαπήσω ακόμα πιο πολύ τον εαυτό μου για να αγαπάει αυτόν τον κόσμο που θα χωράει κι εσένα!
Θα αντιμετωπίσεις προκλήσεις μιας αυριανής κοινωνίας που σήμερα αδυνατώ να φανταστώ, όπως ο πατέρας μου δε θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί τις προκλήσεις της δικής μου γενιάς. Για αυτό να μη θεωρείς βέβαιο οτιδήποτε σε διδάξω. Για την ακρίβεια περιμένω με ανυπομονησία τη στιγμή που θ’ αμφισβητήσεις ό,τι θα σου έχω πει. Γιατί αυτό θα σημαίνει ότι πια σκέφτεσαι και πορεύεσαι με τη δική σου κρίση!
‘Έλα μικρή μου, σε περιμένω να μάθουμε να περπατάμε μαζί και να γνωρίσω ξανά μαζί σου τον κόσμο!
Υ.Γ.: Σου υπόσχομαι ότι δε θα σου μιλάω τόσο πολύ όσο θα σε μεγαλώνω. Μ’ ενδιαφέρει κυρίως ν’ ακούω εγώ εσένα σε όσα θα έχεις να μου λες.
Απόστολος Καλτσάς
