Ως μακροχρόνιος παρατηρητής, βρίσκω τον εαυτό μου να συλλογίζεται το μέλλον των σεξουαλικών αστείων στο διαρκώς εξελισσόμενο τοπίο του κινήματος “Me Too”. Σε αυτή την εποχή της αυξημένης ευαισθητοποίησης γύρω από θέματα συναίνεσης, δυναμικής της εξουσίας και σεβασμού, είναι απαραίτητο τόσο για αυτούς που λένε ανέκδοτα, τους κωμικούς όσο και για τους συγγραφείς να επανεκτιμήσουν τα όρια της κωμωδίας, διατηρώντας παράλληλα την ουσία του χιούμορ που δίνει χαρά στη ζωή μας αλλά καυτηριάζει και πράγματα.
Η έννοια φυσικά του ορίου στην κωμωδία είναι απαγορευτική όταν επιβάλλεται από φορείς κτλ. Τα όρια στην κωμωδία στο τέλος της μέρας τα βάζει ο κόσμος με την αποδοχή ή την αποδοκιμασία του. Υπό φυσιολογικές συνθήκες υπάρχει και αποδοχή και αποδοκιμασία. Σε ακραίες περιπτώσεις γενικής αποδοκιμασίας απλά ο κωμικός δεν βρίσκει κοινό. Σε κάποιες άλλες ακραίες περιπτώσεις μπορεί να βρίσκει μικρό «άρρωστο» κοινό το οποίο όμως αντικατοπτρίζει και ένα γενικότερο κοινωνικό θέμα κυρίως έλλειψης παιδείας. Αυτό είναι και το κομμάτι για το οποίο μιλάμε.
Από την άλλη το χιούμορ, στον πυρήνα του, ήταν πάντα ένα δίκοπο μαχαίρι, ικανό τόσο να θεραπεύει όσο και να βλάπτει. Στο παρελθόν, τα σεξουαλικά αστεία ήταν συνηθισμένα και συχνά τροφοδοτούνταν από στερεότυπα, διαιωνίζοντας επιβλαβείς πεποιθήσεις και αντικειμενοποίηση. Ωστόσο, οι καιροί αλλάζουν, και ως κοινωνία, γινόμαστε μάρτυρες μιας πολιτισμικής στροφής προς έναν κόσμο με περισσότερη ενσυναίσθηση, χωρίς αποκλεισμούς και με σεβασμό.
Το κίνημα “Me Too” έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να ρίξει φως στην επικράτηση της σεξουαλικής παρενόχλησης και κακοποίησης σε διάφορες βιομηχανίες, συμπεριλαμβανομένης της ψυχαγωγίας. Αυτό, με τη σειρά του, δημιούργησε μια αυξανόμενη ευαισθησία απέναντι στην απεικόνιση του χιούμορ που σχετίζεται με το σεξ στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και την κωμωδία. Σε αυτή τη νέα εποχή, είναι χρήσιμο να προσαρμοστούμε και να προσεγγίσουμε την κωμωδία με ανανεωμένη συνείδηση, επιδιώκοντας το γέλιο που ενώνει αντί να χωρίζει.
Μια κρίσιμη πτυχή που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι η πρόθεση πίσω από τα σεξουαλικά αστεία. Παραδοσιακά, το χιούμορ συχνά βασιζόταν σε στερεότυπα και υποτιμητικό περιεχόμενο για να προκαλέσει γέλιο. Είναι χρήσιμο πλέον να στοχεύουμε στη δημιουργία αστείων που γιορτάζουν τις κοινές εμπειρίες, χωρίς να υποτιμούν ή να αντικειμενοποιούν οποιαδήποτε ομάδα. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η κωμωδία μπορεί να εξακολουθεί να είναι αιχμηρή, πνευματώδης και τολμηρή, χωρίς να συμβάλλει στη διαιώνιση επιβλαβών αφηγήσεων.
Η κατανόηση της δυναμικής της εξουσίας που διαδραματίζεται είναι ζωτικής σημασίας. Η κωμωδία, από τη φύση της, συχνά περιλαμβάνει τη διακωμώδηση ανθρώπων ή καταστάσεων, αλλά πρέπει να αποφεύγουμε να ρίχνουμε μπουνιές. Αντ’ αυτού, πρέπει να εστιάζουμε στο χιούμορ που αμφισβητεί το status quo και θέτει υπό αμφισβήτηση την εξουσία. Η κωμωδία μπορεί να αποτελέσει παράγοντα θετικής αλλαγής, ενθαρρύνοντας συζητήσεις σχετικά με τη συναίνεση, τους ρόλους των φύλων και τις υγιείς σχέσεις.
Σε αυτή τη νέα εποχή, οι κωμικοί θα πρέπει επίσης να αναλογιστούν το κοινό τους. Τα διαφορετικά περιβάλλοντα και οι πλατφόρμες απαιτούν διαφορετικά επίπεδα ευαισθησίας. Αυτό που μπορεί να είναι αποδεκτό σε ένα stand-up πρόγραμμα μπορεί να μην είναι κατάλληλο για μια εταιρική εκδήλωση ή μια δημόσια συγκέντρωση. Το πλαίσιο έχει σημασία και οι κωμικοί οφείλουν να προσαρμόζουν το υλικό ας ανάλογα, διατηρώντας παράλληλα τη μοναδική κωμική τους φωνή.
Καθώς διερευνούμε το μέλλον των σεξουαλικών αστείων στην εποχή του “Me Too”, η αυτογνωσία γίνεται ένα κρίσιμο εργαλείο. Οι κωμικοί πρέπει να είναι ανοιχτοί στην ανατροφοδότηση, αναγνωρίζοντας τα λάθη του παρελθόντος και προσπαθώντας παράλληλα να αναπτυχθούν. Το να μαθαίνουμε από τα λάθη και να εξελίσσουμε το κωμικό μας ύφος βοηθά στην οικοδόμηση εμπιστοσύνης με το κοινό και αποδεικνύει μια γνήσια δέσμευση για πρόοδο.
Επιπλέον, πρέπει να ενθαρρύνουμε ενεργά την ποικιλομορφία στην κωμωδία. Η κωμωδία ευδοκιμεί όταν αντικατοπτρίζει ένα ευρύ φάσμα προοπτικών, πολιτισμών και εμπειριών. Η υιοθέτηση της διαφορετικότητας στα δωμάτια των συγγραφέων και στη σκηνή θα προωθήσει ένα περιβάλλον όπου το διαφοροποιημένο, διεισδυτικό και ευαίσθητο χιούμορ μπορεί να ανθίσει.
Από την άλλη, η ολόένα και πιο αποδεχτεί, όποια διαφορετικότητα θα εδραιώνεται όλο και περισσότερο όσο και η δεκτικότητα της στην πραγματικά εύστοχη κωμωδία προς αυτήν. Άλλο τα ευαίσθητα θέματα αξιοπρέπειας και άλλο τα όποια συμπλέγματα τα οποία όλες οι ομάδες λίγο ή πολύ μπορεί να κουβαλούν. Ας μη ξεχνάμε ότι ο αυτοσαρκασμός ίσως είναι το πιο απελευθερωτικό και λυτρωτικό χιούμορ.
Το μέλλον των σεξουαλικών αστείων έγκειται στην προθυμία μας να προσαρμοστούμε, να αμφισβητήσουμε τους εαυτούς μας και να προσέξουμε το μεταβαλλόμενο πολιτιστικό τοπίο. Καθώς περιηγούμαστε στην εποχή του “Me Too”, ας γίνουμε οι φορείς της θετικής αλλαγής μέσω του χιούμορ. Δημιουργώντας αστεία που είναι έξυπνα, περιεκτικά και προκλητικά, μπορούμε να συνεχίσουμε να διασκεδάζουμε, σεβόμενοι την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά όλων. Καθώς προχωράμε μπροστά, ας θυμόμαστε ότι το γέλιο πρέπει καυτηριάζει, να ενώνει, να θεραπεύει και να εμπνέει την ανάπτυξη – ένα συναίσθημα που ξεπερνά κάθε εποχή ή κίνημα.
