Πρόσφατα κυκλοφόρησε η νέα δουλειά του Δώρου Δημοσθένους και της Ελένης Φωτάκη, «Είχα φωνή την πήραν τα πουλιά» που αποτελείται από 7 τραγούδια. Μια δουλειά για ακρόαση. Ο Δώρος υπογράφει και την μουσική σε στίχους της Ελένης. Η Ελένη υφαίνει περίτεχνα στίχους γεμάτους ουσία που αναδεικνύουν εικόνες. Πιο κάτω το πρώτο τραγούδι του άλμπουμ «Σε κάποιον κήπο».
και που και πως ν’ αγαπηθώ
και τι να κάνω
ίσως πεθάνω..
κι ίσως ξανά να γεννηθώ
σε κάποιο κήπο
και να σου λείπω..
Η ευαισθησία του Δώρου ξεχειλίζει. Όπως και στο επόμενο όπου ο στίχος είναι ακόμη πιο κοφτερός και προσωπικός. Τα “Μαύρα κρίνα” συμβάλλουν στη μουσική ταυτότητα του Δώρου και όπως όλα τα τραγούδια αναδεικνύει τα λόγια αβίαστα…! Ήμουν από τ άστρα εκείνα που πεθαίνουν σε βυθό, και μυρίζω μαύρα κρίνα μήπως ξαναγεννηθώ. Σε αυτά τα πρώτα δυο τραγούδια αναδεικνύετε μια ελπίδα για μια επόμενη ζωή, καλύτερη …
Η μουσική και η ενορχήστρωση του δίσκου έχουν μια ευγένεια μιας άλλης εποχής με μια φρεσκάδα, μια σύγχρονη πρόταση. Το επόμενο είναι το αγαπημένο μου. Νοσταλγία, αφετηρία για να πεις: Είχα φωνή τη πήραν τα πουλιά… αλλά και Μάνα γιατί;
Το επόμενο, για μένα, είναι ένας πρωτότυπος τρόπος να πεις το Σ’ αγαπώ σχεδόν τιμωριτικά και εμμονικά. Σαν μεγάλη αγάπη σε μισώ…
Για να νιώσεις το φως στο μεγαλείο του βοηθά όταν έρχεσαι από το σκοτάδι. Κάπως έτσι το επόμενο είναι ένας πιο φωτεινός τρόπος να αναφερθείς στην Αγάπη, Μια αγάπη έχω, στην παλάμη μου χωράει…
Του Ροδόφυλλου το Ρο. Το πιο φωτεινό τραγούδι του άλμπουμ. Εδώ η συμμετοχή του μικρού (τότε) Μιχάλη, γιού του Δώρου, δίνει άλλη διάσταση σε ένα Νανούρισμα που έχει την πρωτοτυπία το παιδί να νανουρίζει τη μάνα.
Ψέματα λες
με θειάφι λειτουργούν στις εκκλησιές
με το σουγιά
μοιράζουν τον καιρό
ψέματα λες
νηστεύουν τους αγγέλους με βρισιές
κι η Παναγιά πνιγμένη στο νερό.
Ο κύκλος τραγουδιών «Είχα φωνή την πήραν τα πουλιά» αποτελεί μια από τις σοβαρότατες προτάσεις τα τελευταία χρόνια και αυτό που θα επαναλάβω ως καταληκτικό σχόλιο είναι ότι αυτή η δουλειά είναι για Ακρόαση!
Μπορείτε να ακούσετε το Άλμπουμ ΕΔΩ
